Nowa specyfikacja jakości wodoru obejmuje silniki spalinowe
Norma jakości wodoru ma drugie wydanie z klasami dla silników spalinowych — pojazdowych i stacjonarnych — obok wymagań dla ogniw paliwowych. W porównaniu międzylaboratoryjnym tylko trzy z trzynastu laboratoriów zmieściły się w dopuszczalnych odchyleniach.
- Dotąd wymagania pisano głównie pod ogniwa paliwowe; teraz doszły dwie klasy dla silników spalinowych — do pojazdów i do zastosowań stacjonarnych.
- Ogniwo paliwowe psuje się od śladowych ilości siarki czy tlenku węgla, więc wymaga wodoru o czystości bliskiej laboratoryjnej.
- Silnik spalinowy jest na to mniej wrażliwy, ale znacznie gorzej znosi wodę i cząstki stałe — stąd osobne klasy zamiast jednych, najostrzejszych wymagań.
- Oznaczenia obejmują zanieczyszczenia siarkowe, związki azotu, węglowodory, tlenek i dwutlenek węgla, wodę, tlen oraz cząstki — wszystko na poziomie ułamków części na milion, w gazie pod wysokim ciśnieniem.
- W porównaniu międzylaboratoryjnym tylko trzy z trzynastu laboratoriów zmieściły się w dopuszczalnych odchyleniach dla wszystkich oznaczeń.
- Trudność leży nie w samym pomiarze, lecz w pobraniu i przechowaniu próbki bez jej zanieczyszczenia.
- Stąd nacisk na naczynia i procedury pobierania, gazy wzorcowe o odpowiedniej niepewności oraz regularny udział w porównaniach.
Źródło: ISO