Żelazocyjanek sodu (1i535) i potasu (1i536) w soli paszowej dopuszczone do 4 maja 2035 r.: 80 mg jonu żelazocyjankowego/kg NaCl dla m.in. indyków, świń i przeżuwaczy, 60 mg dla pozostałych gatunków; oznaczanie spektrofotometrią przy 700 nm, charakterystyka wg monografii JECFA
Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2025/708, opublikowane 14 kwietnia 2025 r., po ponownej ocenie dopuszcza żelazocyjanek sodu i żelazocyjanek potasu jako dodatki technologiczne (środki przeciwzbrylające) dla wszystkich gatunków zwierząt — wyłącznie w chlorku sodu — i uchyla rozporządzenie (WE) nr 1810/2005, które dopuszczało je bezterminowo. EFSA w opiniach z 21 marca 2023 r. i 4 czerwca 2024 r. uznała je za bezpieczne dla zwierząt, konsumentów i środowiska; najpierw nie mogła rozstrzygnąć bezpieczeństwa dla brojlerów i innych gatunków, co rozwiązał limit 60 mg/kg soli. Dodatek i premiksy oznakowane przed 4 listopada 2025 r., pasze dla zwierząt produkujących żywność — przed 4 maja 2026 r., a dla pozostałych — przed 4 maja 2027 r. można stosować do wyczerpania zapasów.
- Załącznik: żelazocyjanek sodu Na₄[Fe(CN)₆]·10H₂O (CAS 13601-19-9) i potasu K₄[Fe(CN)₆]·3H₂O (CAS 14459-95-1), każdy ≥ 99 %, z syntezy chemicznej; wilgotność ≤ 1 %, substancje nierozpuszczalne w wodzie ≤ 0,03 %, chlorki ≤ 0,2 %, siarczany ≤ 0,1 %, wolny cyjanek i żelazicyjanek niewykrywalne. Metody: charakterystyka dodatku — monografia FAO JECFA „Żelazocyjanki wapnia, potasu i sodu”; żelazocyjanek w chlorku sodu — spektrofotometria przy 700 nm. Najwyżej 80 mg jonu żelazocyjankowego/kg NaCl dla indyków, kur niosek, podrzędnych gatunków drobiu odchowywanego na nioski lub w celach hodowlanych, świń, przeżuwaczy, wielbłądowatych, królików, koniowatych, ryb, psów i kotów; 60 mg/kg dla pozostałych gatunków.
- Etykieta i bezpieczeństwo użytkownika (załącznik): „Żelazocyjanku … nie można mieszać z silnymi kwasami” (pKa < −2 w wodzie); w informacjach o stosowaniu — warunki przechowywania i stabilność przy obróbce cieplnej. Jeżeli procedur nie wystarczy, dodatek i premiksy stosuje się ze środkami ochrony skóry i dróg oddechowych. EFSA: oba nie drażnią skóry i oczu i nie uczulają skóry, ale żelazocyjanek sodu z powodu niklu (< 0,25–5,58 mg/kg w czterech partiach) uznano za uczulający skórę i drogi oddechowe; dla potasowego nie dało się ocenić narażenia przez wdychanie.
- Analizy partii (EFSA 2023): sól sodowa — dziewięć partii, średnio 101,2 % (99,55–104), wilgotność 0,10 %, chlorki 0,07 %, siarczany 0,05 %; dioksyny 1,10 ng WHO-PCDD/F-TEQ/kg; pylność Stauber-Heubach średnio 1026 mg/m³ (505–1505); tożsamość potwierdzono IR. Sól potasowa — pięć partii, 99,61 % (99,56–99,70), pylność 40 mg/m³ (15–60); brak danych o rtęci. Cyjanek i żelazicyjanek niewykrywalne w pięciu partiach każdej soli.
- Toksykologia (EFSA): grupowe ADI dla żelazocyjanków sodu, potasu i wapnia 0,03 mg/kg mc./dzień w przeliczeniu na jon żelazocyjankowy (panel ANS 2018, z NOAEL 4,4 mg/kg mc./dzień u samców szczura); wcześniejsze tymczasowe ADI JECFA — 0–0,025 mg/kg mc./dzień. W pierwszej opinii przy 80 mg/kg soli brakowało marginesu bezpieczeństwa dla brojlerów i drobiu innego niż indyki; w opinii z 2024 r. wnioskodawca zaproponował dla nich 60 mg/kg i EFSA uznała tę zawartość za bezpieczną. Sprostowanie z 27 kwietnia 2026 r. dotyczy tylko wersji portugalskiej.