Recykling PET do kontaktu z żywnością: surowiec do dekontaminacji badany według załącznika A do ISO 12418-2:2012 — najwyżej 500 ppm etykiet i innych widocznych zanieczyszczeń, 200 ppm PVC i 500 ppm poliolefin z klejem — oraz deklaracje zgodności P, A, B i C
Rozporządzenie Komisji (UE) 2026/2376 z 28 października 2026 r., opublikowane 29 października 2026 r. w Dzienniku Urzędowym UE, zmienia rozporządzenie (UE) 2022/1616 o materiałach i wyrobach z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu przeznaczonych do kontaktu z żywnością. Dla technologii nr 1 — mechanicznego recyklingu pokonsumpcyjnego PET — umyte i wysuszone odpady pokonsumenckie z PET muszą dać w badaniu według załącznika A do normy ISO 12418-2:2012 (albo metodą o równoważnej lub wyższej skuteczności) wyniki m1/m0 ≤ 500 ppm, m2/m0 ≤ 200 ppm i m3/m0 ≤ 500 ppm; rozporządzenie wchodzi w życie 18 listopada 2026 r.
- Co mierzy badanie (ISO 12418-2:2012, załącznik A — metoda oznaczania zanieczyszczeń w płatkach PET): ok. 100 g płatków (masa m0) rozkłada się na tacy o dnie co najmniej 0,05 m² i przez co najmniej 30 min wybiera pęsetą kawałki etykiet i inne widoczne zanieczyszczenia (m1), po czym taca idzie na 1 h do suszarki z wymuszonym obiegiem powietrza w 220 °C. Po ostygnięciu wybiera się czarne, zwęglone cząstki PVC (m2) i zżółknięte cząstki poliolefin oraz kleju (m3; klej bywa od nich nieodróżnialny), waży je na wadze analitycznej z dokładnością do 0,0001 g, a zawartość w mg/kg to m × 10⁶ / m0 — limity oznaczają więc najwyżej 500 mg/kg etykiet i innych widocznych zanieczyszczeń, 200 mg/kg PVC i 500 mg/kg poliolefin z klejem.
- Dotąd tabela 1 w załączniku I wymagała dla tej technologii tylko, by odpady pokonsumenckie z PET zawierały najwyżej 5 % materiałów i wyrobów używanych w kontakcie z materiałami lub substancjami niespożywczymi; motyw 11 stwierdza, że nie było przepisów o szczegółowych specyfikacjach wstępnie przetworzonego surowca, takich jak w dodatku A do opinii EFSA o procesach recyklingu. Partie surowca przyjmuje się do dekontaminacji wyłącznie z deklaracją P (podmiot recyklingu przechowuje ją co najmniej 5 lat), każda partia tworzywa ma jeden zapis dotyczący jakości z niepowtarzalnym numerem, a tworzywo z recyklingu może pochodzić tylko z instalacji o statusie „nowo zarejestrowana”, „w trakcie ustanawiania” albo „aktywna”.
- Deklaracje zgodności są wymagane na każdym etapie wprowadzania do obrotu poza sprzedażą detaliczną (pakujący żywność nie muszą ich przekazywać detalistom, gdy informacje podaje etykieta lub inna dokumentacja): P — dla częściowo wstępnie przetworzonego surowca i surowca, A — od podmiotu recyklingu dla partii prosto z dekontaminacji, B — od przetwórcy po dalszym przetwarzaniu, i nowa, uproszczona C — dla tworzywa, którego skład już się nie zmienia (bez nowych numerów partii, z wykazem użytych instalacji recyklingu; dodanie łącznie do 1 % (w/w) substancji nie jest zmianą składu). Ścinki i skrawki tworzyw z recyklingu wolno dodawać przy dalszym przetwarzaniu na zasadach ponownego przetwarzania z rozporządzenia (UE) nr 10/2011, a dokumentację potwierdzającą zgodność udostępnia się organom w ciągu 10 dni roboczych.
- Rejestr i odprawa celna: instalacje do dekontaminacji rejestruje się w niepublicznym elektronicznym systemie rejestracji co najmniej 30 dni roboczych przed rozpoczęciem produkcji, część statusów (od „nowo zarejestrowana” do „wycofano z eksploatacji”) zmienia się w nim automatycznie, a podmiot recyklingu potwierdza dane co sześć miesięcy. Przy dopuszczeniu do obrotu PET z recyklingu do kontaktu z żywnością (m.in. kody CN ex 3907 61 00, ex 3907 69 00 i ex 3915 90 20, butelki, folie, opakowania i naczynia) celnikom przedstawia się deklarację P, A, B albo C; dawne deklaracje A i B wystarczą do 18 lutego 2027 r., a brak deklaracji C i P jest dopuszczalny do 18 maja 2027 r.