Dodatki do kiszonek: Lentilactobacillus buchneri DSM 32651 (1k21903) dopuszczony dla wszystkich gatunków — co najmniej 1×10¹¹ jtk/g, dawka 1×10⁸ jtk/kg zielonki łatwej i średnio trudnej do kiszenia; liczenie na agarze MRS (EN 15787), identyfikacja ERIC-PCR, sekwencjonowaniem lub PFGE
Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2025/720, opublikowane 16 kwietnia 2025 r., dopuszcza do 6 maja 2035 r. preparat Lentilactobacillus buchneri DSM 32651 jako dodatek technologiczny z grupy dodatków do kiszonki dla wszystkich gatunków zwierząt. Podstawą jest opinia EFSA z 18 września 2024 r.: szczep jest bezpieczny dla zwierząt, konsumentów i środowiska, a w dawce co najmniej 1×10⁸ jtk/kg świeżego materiału może poprawić stabilność tlenową kiszonki z materiału o zawartości suchej masy od 28 % do 45 %.
- Warunki z załącznika: skład co najmniej 1×10¹¹ jtk/g dodatku (postać stała), substancja czynna — żywe komórki szczepu. Dodatek stosuje się wyłącznie w świeżym materiale roślinnym łatwym do kiszenia (powyżej 3 % rozpuszczalnych węglowodanów w materiale świeżym) i średnio trudnym (1,5–3,0 %), według rozporządzenia (WE) nr 429/2008; minimalna dawka bez innych mikroorganizmów 1×10⁸ jtk/kg. Dodatek uznano za potencjalnie uczulający skórę i drogi oddechowe — akt wymaga środków ochrony skóry, oczu i dróg oddechowych, jeśli procedury nie usuną ryzyka.
- Metody analityczne: identyfikacja szczepu — ERIC-PCR (międzygenowe konsensusowe sekwencje powtórzone enterobakterii), sekwencjonowanie DNA albo elektroforeza pulsacyjna PFGE według CEN/TS 17697; liczenie w dodatku — posiew powierzchniowy lub płytki lane na agarze MRS według EN 15787. Według EFSA tożsamość ustalono cyfrową hybrydyzacją DNA–DNA (dDDH) na danych WGS: 99,2 % podobieństwa do szczepu typowego L. buchneri DSM 20057T; w genomie nie znaleziono genów oporności na antybiotyki powyżej progów EFSA, a wartości MIC leżały poniżej punktów odcięcia.
- Charakterystyka według EFSA: pięć partii średnio 1,3×10¹¹ jtk/g (1,2–1,4×10¹¹); kadm 0,011–0,012 mg/kg, ołów 0,022–0,026 mg/kg, arsen 0,013–0,014 mg/kg, rtęć poniżej LOQ 0,01 mg/kg, mykotoksyny poniżej LOD. Pylistość metodą Stauber-Heubach 1 039–11 395 mg/m³. Trwałość: bez strat (poniżej 0,5 log) przez 24 miesiące w −18 °C i 4 °C oraz przez pierwszy miesiąc w 20 °C; po 5 miesiącach w 20 °C dwie z trzech partii straciły 0,9 i 1 log.
- Badania skuteczności: sześć prób laboratoryjnych w minisilosach (2,7 l lub 1,75 l, pięć powtórzeń, 20 °C, 90–103 dni), dawki 5,1×10⁷–1,0×10⁸ jtk/kg; stabilność tlenową mierzono metodą Honiga — jako czas do wzrostu temperatury o 3 °C ponad otoczenie 20 °C. Według EFSA dodatek poprawił ją w mieszance traw z roślinami motylkowymi (45,0 % s.m.; 3,6 → 9,0 dnia) i w trzech próbach z kukurydzą (28,3–33,9 % s.m.), a we wszystkich kiszonkach wzrósł kwas octowy; z tych materiałów wynika zakres 28–45 % s.m. Akt ogranicza stosowanie według węglowodanów, nie suchej masy — oba kryteria obok siebie.