Enterococcus faecium ATCC 53519 i ATCC 55593 jako dodatki do kiszonki (1k20603, 1k20604): liczenie na agarze z żółcią, eskuliną i azydkiem lub Slanetza-Bartleya (EN 15788) — skuteczność uznana po czterech opiniach EFSA, gdy stratę suchej masy przeliczono z korektą na lotne składniki metodą Weissbacha
Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2025/1465, opublikowane 23 lipca 2025 r., dopuszcza do 12 sierpnia 2035 r. dwa preparaty Enterococcus faecium (ATCC 53519 i ATCC 55593, w rejestrze jako SF202-DSM 4788 i SF301-DSM 4789) jako dodatki do kiszonki dla wszystkich gatunków zwierząt. EFSA w 2013 r. uznała je za bezpieczne, ale bez dowodu skuteczności; w opiniach z 27 września 2022 r. i 4 lipca 2023 r. nadal nie mogła jej potwierdzić — dopiero opinia z 15 października 2024 r. (wnioskodawca FEFANA asbl), oparta na tych samych danych z inną korektą suchej masy, przyniosła wniosek pozytywny.
- Metody z załącznika: identyfikacja — PFGE (CEN/TS 17697) lub sekwencjonowanie DNA; liczba w dodatku — posiew powierzchniowy lub płytki lane na agarze z żółcią, eskuliną i azydkiem albo na agarze Slanetza i Bartleya według EN 15788. Oba preparaty: min. 1 × 10¹⁰ jtk/g, postać stała. Dawka minimalna, gdy nie łączy się ich z innymi mikroorganizmami do kiszonki: 1 × 10⁷ jtk/kg świeżego materiału (ATCC 53519) i 5 × 10⁶ jtk/kg (ATCC 55593); wszystkie rodzaje świeżego materiału roślinnego.
- Dlaczego trwało to tak długo (opinia 2024): trzy doświadczenia in vitro — kukurydza (łatwa do kiszenia), lucerna (średnio trudna) i wilgotne ziarno kukurydzy (trudne), po cztery powtórzenia, 90 dni. W 2022 r. jedynym efektem była mniejsza strata suchej masy, ale bez korekty na lotne produkty fermentacji. W 2023 r. korektę (Porter i Murray, 2001) odjęto również od suchej masy świeżego materiału przed fermentacją, a wzór nie pasował do rodzaju kiszonki. W 2024 r. ten sam zestaw danych przeliczono metodą Weissbacha (2009), opisaną dla kiszonek jako substratu biogazowego.
- Wyniki po korekcie Weissbacha (kontrola / ATCC 53519 / ATCC 55593): strata suchej masy w kukurydzy 6,32 / 0,19 / 1,00 %, w lucernie 2,04 / 0,20 / 0,25 %, w wilgotnym ziarnie 7,16 / 6,47 / 6,48 % — wszystkie różnice istotne. pH bez zmian (3,70–3,73 w kukurydzy, 4,33–4,40 w lucernie, 4,45–4,50 w ziarnie); w kukurydzy kwas mlekowy spadł z 4,47 do 3,82 i 3,96 % s.m., a octowy z 1,08 do 0,87 %. Azot amonowy bez istotnych różnic.
- Bezpieczeństwo (opinia 2013, cytowana w akcie): bezpieczne dla wszystkich gatunków, konsumentów i środowiska; wobec braku danych dodatki uznaje się za drażniące skórę i oczy, potencjalnie uczulające skórę oraz — ze względu na białkowy charakter — uczulające drogi oddechowe; większość badanych preparatów była bardzo pylista. Stąd ochrona skóry, oczu i dróg oddechowych. Okres przejściowy: dodatki i pasze oznakowane przed 12 sierpnia 2026 r. według dotychczasowych przepisów — do wyczerpania zapasów.