Karbendazym i tiofanat metylu: wszystkie NDP do granicy oznaczalności, osobne pozostałości benomylu i nowe definicje
Rozporządzenie Komisji (UE) 2026/1546 (Dz.U. UE z 9 lipca 2026 r.) obniża wszystkie najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości karbendazymu i tiofanatu metylu do granic oznaczalności i przenosi je do załącznika V rozporządzenia (WE) nr 396/2005. Zmiany stosuje się od 29 stycznia 2027 r.
- Zmieniają się definicje pozostałości: definicja karbendazymu przestaje obejmować benomyl, który dostaje osobne wartości wzorcowe NDP w załączniku V; w produktach pochodzenia zwierzęcego karbendazym to suma karbendazymu i 5-hydroksy-karbendazymu, wyrażona jako karbendazym, a tiofanat metylu oznacza się osobno.
- Znikają tolerancje importowe w owocach cytrusowych, mango, papajach i okrze: praktyki rolnicze w cytrusach nie są już dozwolone, a łączna ocena EFSA z 2024 r. wykazała niedopuszczalne ryzyko karbendazymu w grejpfrutach, pomarańczach, mango i papajach oraz tiofanatu metylu także w mandarynkach.
- Zatwierdzenie karbendazymu wygasło 30 listopada 2014 r., tiofanatu metylu nie odnowiono w 2020 r., a 14 listopada 2025 r. Komisja Kodeksu Żywnościowego unieważniła wszystkie CXL dla sumy karbendazymu, benomylu i tiofanatu metylu; EFSA stwierdziła, że istnieją dowody na aneugenność obu substancji.
- Produkty wprowadzone do obrotu przed 29 stycznia 2027 r. podlegają dotychczasowym NDP, z wyjątkiem karbendazymu w grejpfrutach, pomarańczach, papajach i mango oraz tiofanatu metylu w tych owocach i w mandarynkach.
Źródło: Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej — rozporządzenie Komisji (UE) 2026/1546