Euro 7: metodyka badań emisji cząstek z hamulców aut osobowych i dostawczych
Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2026/1762, opublikowane 22 lipca 2026 r., określa zasady, procedury i metodyki badań emisji cząstek stałych z układów hamulcowych do homologacji typu Euro 7 pojazdów kategorii M1 i N1. Badania opierają się na regulaminie ONZ nr 179 o laboratoryjnych pomiarach emisji z hamulców.
- Przepisy obejmują homologację układów hamulcowych pojazdów M1 i N1 oraz N2 oznaczonych jako „Euro 7ext” i „Euro 7Gext”; układ hamulcowy musi spełniać wymogi załączników I–III rozporządzenia oraz pkt 7 i 8 regulaminu ONZ nr 179, a producent bada go zgodnie z załącznikiem III.
- Rozporządzenie weszło w życie dzień po publikacji, ale obowiązek zamieszczania danych o zgodności eksploatacyjnej na platformie elektronicznej i wymogi wykazu przejrzystości (art. 7 ust. 2 i załącznik IV) stosuje się po 18 miesiącach.
- Wartości dopuszczalne określa rozporządzenie (UE) 2024/1257: do 31 grudnia 2029 r. emisja PM10 z hamulców w standardowym cyklu jazdy może wynosić 3 mg/km dla pojazdów wyłącznie elektrycznych (PEV) i 7 mg/km dla pozostałych napędów (M1 i N1 bez N1 klasy III); od 1 stycznia 2030 r. mają obowiązywać wartości ustalone po przeglądzie (art. 18 ust. 5 — tabela 5 załącznika I nie zawiera jeszcze liczb), a od 1 stycznia 2035 r. — 3 mg/km dla wszystkich pojazdów M1 i N1.
- Warunki badania według rozporządzenia Euro 7 to ogólnoświatowy regulamin techniczny ONZ nr 24 dotyczący emisji z hamulców; sprostowanie opublikowane 24 września 2026 r. poprawia odesłanie w art. 2 rozporządzenia 2026/1762: zamiast „załącznikach 7 i 8” — „pkt 7 i 8” regulaminu ONZ nr 179.
Źródło: Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej — rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2026/1762