Trzy szczepy Bacillus (velezensis, pumilus, licheniformis NRRL B-67647–67649) jako stabilizator flory dla drobiu rzeźnego (4b1898): liczenie na TSA wg EN 15784, PFGE — w paszy kontrolnej rodzime bakterie Bacillus do 9,8 × 10⁷ jtk/kg przy dawce 3 × 10⁷, część partii poniżej specyfikacji
Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2025/2500, opublikowane 12 grudnia 2025 r., dopuszcza do 1 stycznia 2036 r. preparat Bacillus velezensis NRRL B-67647, B. pumilus NRRL B-67648 i B. licheniformis NRRL B-67649 (1:1:1, Microsaf, posiadacz: S.I.Lesaffre) dla drobiu rzeźnego i ptaków ozdobnych, w dawce min. 3 × 10⁷ jtk/kg paszy. EFSA (opinia z 6 maja 2025 r.) zidentyfikowała szczepy przez ANI z sekwencji genomu, nie znalazła nabytych genów oporności ani toksyczności dla komórek Vero; dodatek nie drażni skóry ani oczu, o ile jedynym nośnikiem jest węglan wapnia, ale uczula skórę i drogi oddechowe — także z powodu niklu.
- Metody z załącznika: identyfikacja — sekwencjonowanie DNA lub PFGE (CEN/TS 17697); oznaczenie ilościowe w dodatku, premiksach i mieszankach paszowych — posiew powierzchniowy na tryptonowym agarze sojowym (EN 15784). Załącznik wymaga min. 2 × 10⁸ jtk/g, choć istnieją dwie postacie: rozcieńczona GT 3B (2 × 10⁸) i skoncentrowana GT 3B-C (5 × 10⁹ jtk/g). Pięć partii: GT 3B średnio 1,9 × 10⁸ jtk/g (1,4–2,2 × 10⁸), GT 3B-C 1,2 × 10¹⁰ (4,0 × 10⁹–3,4 × 10¹⁰); EFSA zauważa, że trzy partie GT 3B i cztery GT 3B-C miały ogólną liczbę poniżej specyfikacji, podobnie partie z badań trwałości.
- Zanieczyszczenia (trzy partie każdej postaci): ołów 4,4–5,2 i 3,7–5,5 mg/kg, nikiel 0,2–0,3 mg/kg, kadm < 0,4, arsen < 0,2, rtęć < 0,02 mg/kg; PCDD/F + PCB do 0,247 ng WHO-TEQ/kg; mikotoksyny poniżej LOQ; Salmonella nieobecna w 25 g, Enterobacteriaceae, E. coli, C. perfringens, beztlenowce redukujące siarczyny, drożdże i pleśnie oraz B. cereus < 10 jtk/g. Pylność metodą Stauber-Heubach 3002–4080 i 4940–6070 mg/m³. Bez strat (< 0,5 log) po granulowaniu w 95 °C i 24 miesiącach w 4–25 °C; w premiksie w 40 °C po 6 miesiącach strata > 1 log; jednorodność CV 2 %.
- Skuteczność: trzy 42-dniowe doświadczenia na kurczętach z dawką 3 × 10⁷ jtk/kg — wyższa masa końcowa (2618 wobec 2346 g, 2988 wobec 2950 g, 2860 wobec 2755 g), w dwóch lepsze wykorzystanie paszy (1,91 wobec 1,95 i 1,99 wobec 2,07). W paszy kontrolnej zmierzono rodzime bakterie Bacillus: 4 × 10⁶–9 × 10⁶, < 5 × 10⁶–1,1 × 10⁷ i 2,5 × 10⁶–9,8 × 10⁷ jtk/kg; obecność szczepów z dodatku w grupach kontrolnych wykluczono analizą WGS. Analizowane w paszy z dodatkiem: od 1,9 × 10⁷ do 1,6 × 10⁸ jtk/kg.
- Zgodność z kokcydiostatykami: in vitro MIC monenzyny, narazyny, salinomycyny, maduramycyny, lasalocidu, robenidyny i narazyny z nikarbazyną poniżej czterokrotności dawki, więc potrzebne było badanie in vivo (liczenie w jelicie krętym i jelicie ślepym z obróbką cieplną i bez niej, kryterium różnica ≤ 1 log). Lasalocid obniżył komórki wegetatywne B. velezensis w jelicie krętym, a halofuginon — B. pumilus w jelicie ślepym o ponad 1 log, mimo to EFSA uznała zgodność ze wszystkimi. Akt wymienia diklazuril, narazynę, maduramycynę amonu, salinomycynę sodu, monenzynę sodu, chlorowodorek robenidyny, narazynę z nikarbazyną, lasalocid i halofuginon; dekokwinatu, który EFSA w tekście uznała za zgodny, bo nie działa przeciwbakteryjnie, nie ma ani we wnioskach opinii, ani w akcie.