Buprofezyna nieodnowiona: substancja zaburzająca funkcjonowanie tarczycy u ludzi, niezakończona ocena pozostałości w miodzie i roślinach następczych; zezwolenia cofnięte do 3 czerwca 2027 r., zużycie zapasów do 3 grudnia 2027 r.
Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2026/2517, opublikowane 13 listopada 2026 r., nie odnawia zatwierdzenia substancji czynnej buprofezyna i skreśla ją z części A załącznika do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 540/2011. Komisja powołuje się na wnioski EFSA z 16 kwietnia 2025 r.: buprofezyna spełnia kryteria substancji zaburzającej funkcjonowanie układu hormonalnego w odniesieniu do hormonów tarczycy u ludzi.
- Zastrzeżenia EFSA wymienione w akcie: nie wykazano, że narażenie ludzi na buprofezynę w środku ochrony roślin w realistycznych warunkach stosowania jest znikome; z braku danych nie oceniono właściwości zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego u organizmów niebędących przedmiotem zwalczania innych niż ssaki.
- Z braku odpowiednich danych nie zakończono oceny ryzyka dla konsumentów przy uwzględnieniu potencjalnych pozostałości w miodzie i w roślinach uprawianych następczo, ryzyka dla pszczół i innych stawonogów przy stosowaniu w szklarniach tymczasowych ani ryzyka dla organizmów wodnych. Uwagi wnioskodawcy nie rozwiały obaw Komisji.
- Terminy: państwa członkowskie cofają zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające buprofezynę do 3 czerwca 2027 r., a dodatkowy okres na zużycie zapasów upływa najpóźniej 3 grudnia 2027 r. Zatwierdzenie, przedłużone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2026/2348 do 15 marca 2027 r., według motywu 17 nowy akt ma zastosowanie przed tą datą.
- Przebieg oceny: państwem sprawozdawcą były Włochy, współsprawozdawcą Austria; projekt sprawozdania z oceny przekazano EFSA 9 września 2021 r. z propozycją odnowienia. Buprofezynę włączono do wykazu substancji czynnych dyrektywą Komisji 2011/6/UE.
- Rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po publikacji (3 grudnia 2026 r.). Akt zmienia tylko wykaz zatwierdzonych substancji czynnych (rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011) i nie dotyczy najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości; podstawą decyzji są wnioski EFSA (Dziennik EFSA 2025; 23(4):9392).